20آوریل 2023 – بر اساس مطالعه ی جدید منتشر شده در Diabetologia، افرادی که مشکلاتی را دوران کودکی خود تجربه کرده اند، در اوایل بزرگسالی در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به دیابت نوع 2 (T2D) هستند.
این تحقیق توسط دکترLeonie K. Elsenburg ، استادیار بخش اپیدمیولوژی در گروه بهداشت عمومی، دانشگاه کپنهاگ، در دانمارک و همکارانش با هدف تعیین اینکه آیا ارتباطی بین ناملایمات دوران کودکی و ایجاد T2D در اوایل بزرگسالی (16-38 سال) در بین مردان و زنان وجود دارد، انجام شد.
شیوع دیابت نوع 2، در سراسر جهان در میان نوجوانان و بزرگسالان جوان به طور قابل توجهی در قرن گذشته افزایش یافته است که عمدتاً ناشی از تغییر در سبک زندگی و نرخ چاقی است. این یک نگرانی خاص است زیرا به نظر می رسد شروع زودهنگام بیماری (قبل از 40 سالگی) آسیب شناسی تهاجمی تری دارد و افرادی که در این سنین به دیابت مبتلا می شود و نیروهای در سن کار هستند، ممکن است نیاز به درمان مادام العمر داشته باشند و با افزایش خطر عوارض روبرو شوند. این عوامل در کنار هم، شناسایی عوامل خطر برای T2D در اوایل بزرگسالی را به یک موضوع مهم برای سلامت عمومی تبدیل می کند.
ناملایمات دوران کودکی می تواند شامل تجاربی مانند بدرفتاری، بیماری جسمی یا روانی در خانواده و فقر باشد و حتی در بزرگسالان جوان با ابتلا به دیابت مرتبط است. حوادث و شرایط نامطلوب می توانند پاسخ های استرس فیزیولوژیکی را تحریک کنند و بر رفتار سیستم عصبی، هورمون ها و پاسخ ایمنی بدن تأثیر بگذارند. آنها همچنین می توانند بر سلامت روانی تأثیر بگذارند و منجر به تغییرات رفتاری شوند که بر سلامت تأثیر منفی می گذارد، مانند کم خوابی، سیگار کشیدن، کاهش فعالیت بدنی و رفتار کم تحرک، افزایش مصرف الکل، و تغذیه ناسالم، که می تواند منجر به چاقی و افزایش خطر ابتلا به T2D شود.
تحقیقات قبلی ارتباط بین بدرفتاری در دوران کودکی و ایجاد T2D در بزرگسالی را نشان داده است، اما شواهدی برای ارتباط با انواع دیگر ناملایمات کمیاب است و تخمینهای مربوط به جنسیت، وجود ندارد. نویسندگان همچنین خاطرنشان کردند که "نیاز به پیشرفت های روش شناختی در این زمینه تحقیقاتی، از جمله نیاز به مطالعات آینده نگر با استفاده از معیارهای عینی و جامع تر ناملایمات دوران کودکی وجود دارد."
محققان از داده های مطالعه کوهورت دوره زندگی در دانمارک (DANLIFE) استفاده کردند که شامل پیشینه و ناملایمات دوران کودکی افراد متولد شده در دانمارک از 1 ژانویه 1980 است. برای فعال کردن پیگیری از 16 سالگی به بعد، نمونه ی مطالعه به افرادی که تا 31 دسامبر 2001 متولد شده بودند، محدود شد. افرادی که در دوران کودکی مبتلا به دیابت تشخیص داده شده بودند، افرادی که اطلاعات کافی در مورد فاکتورهای کمکی نداشتند، و افرادی که مهاجرت کرده بودند یا قبل از 16 سالگی فوت کرده بودند، از مطالعه حذف شدند.
این جامعه بر اساس شمارش سالانه مواجهه (از 0 تا 15 سال) با ناملایمات در هر یک از سه بعد، شامل محرومیت مادی (فقر خانواده و بیکاری طولانی مدت والدین)، از دست دادن یا تهدید از دست دادن (بیماری جسمی والدین، بیماری جسمی خواهر و برادر، مرگ والدین، مرگ خواهر و برادر) و پویایی خانواده (به سرپرستی دادن کودکان، بیماری روانپزشکی والدین، بیماری روانپزشکی خواهر و برادر، سوء مصرف الکل والدین، سوء مصرف مواد مخدر والدین و جدایی مادر)، به پنج گروه دارای تجربه های ناگوار در دوران کودکی تقسیم شدند. در این پنج گروه، کودکان موارد زیر را تجربه کردند:
· سطوح نسبتاً پایین ناملایمات در دوران کودکی(54 درصد)
· محرومیت مادی به ویژه در دوران کودکی(20 درصد)
· محرومیت مادی در دوران کودکی و نوجوانی(13 درصد)
· سطوح نسبتاً بالای بیماری جسمی یا مرگ در خانواده (9 درصد)
· سطوح نسبتاً بالایی از ناملایمات در هر سه بعد(3 درصد)
از جمعیت مورد مطالعه( 1,277,429) در مجموع 2,560 زن و 2,300 مرد در طول پیگیری که به طور متوسط 10.8 سال به طول انجامید، دچار دیابت نوع 2 شدند. نویسندگان دریافتند که در مقایسه با گروهی که ناگواری های کمی را تجربه کرده بودند، خطر ابتلا بهT2D در اوایل بزرگسالی در سایر گروههایی که ناگواریهای بیشتری را تجربه کرده بودند، برای مردان و زنان بیشتر بود. در گروه «ناگواری های بالا» که با نرخ بالای ناملایمات در هر سه بعد مشخص میشد، خطر ابتلا به دیابت در مردان 141 درصد و در زنان 58 درصد بیشتر بود که به ترتیب به 36.2 و 18.6 مورد اضافی در هر 100هزار سال- نفر در بین مردان و زنان تبدیل میشود.
پس از تعدیل نتایج برای سطح تحصیلات والدین، اندازه ی نوزاد برای سن حاملگی و زایمان زودرس، تخمین اثر کاهش یافت، به ویژه برای زنانی که در گروه "ناگواریهای زیاد" قرار داشتند. در مقایسه با همتایان خود که در دوران کودکی ناملایمات کمی را تجربه کرده بودند، خطر اضافی ابتلا بهT2D در آنها از 58٪ به 23٪ کاهش یافت که از 18.6 به 6.4 مورد اضافی در هر 100000 سال-نفر تبدیل شد. بیشتر کاهش در خطر تخمینی نتیجه ی تعدیل نتایج برای سطح تحصیلات والدین بود.
نویسندگان دریافتند که خطرات نسبی ابتلا بهT2D به دنبال مشکلات دوران کودکی در بین زنان کمتر از مردان است.
علاوه بر این، اثرات مطلق (از نظر تعداد موارد اضافی دیابت در هر 100000 سال-نفر) نیز در بین زنان کمتر از مردان بود، به جز در مورد تجربه محرومیت مادی در دوران کودکی، که در آن اثر مطلق بین مردان و زنان قابل مقایسه بود.
این مطالعه نشان داد که افرادی که در معرض ناملایمات دوران کودکی قرار دارند، مانند فقر، بیماری یا مرگ در خانواده، و خانوادههای ناکارآمد در مقایسه با افرادی که سطوح پایینی از ناملایمات را در دوران کودکی تجربه میکنند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به دیابت نوع 2 در بزرگسالی قرار دارند. این یافتهها با اندازه ی بزرگ این مطالعه ی مبتنی بر جمعیت، و همچنین آزادی آن از سوگیری انتخاب یا یادآوری، تقویت میشوند. علاوه بر این، نویسندگان اشاره کردند که رابطه نزدیکی بین سطوح تحصیلات والدین، و تجربه ناملایمات توسط کودکان وجود دارد، که برخی از ارتباطات مشاهده شده را توضیح میدهد.
محققان به این نتیجه رسیدند که از بخشی از موارد T2D که در بزرگسالان جوان ایجاد میشود، احتمالاً میتوان از طریق مداخلات اولیه با هدف قرار دادن علل اساسی ناملایمات دوران کودکی، برای کاهش یا حتی از بین بردن تأثیر منفی آنها بر زندگی کودکان، پیشگیری کرد.
منبع:
https://medicalxpress.com/news/2023-04-reveals-childhood-adversity-linked-diabetes.html